สองอย่างวันนี้ ไม่ใช่สี่สิบอย่างในที่สุด

ไม่มีใครละทิ้งรายการเพราะความเกียจคร้าน

พวกเขาละทิ้งมันเพราะมันขยายเป็น 40 รายการและกลายเป็นอนุสาวรีย์แห่งความล้มเหลว การเปิดดูมันทำให้รู้สึกแย่ จึงเลิกเปิด แล้วสิ่งที่สำคัญจริงๆ ซึ่งก็คือลูกค้าที่รอใบเสนอราคา ก็ถูกฝังอยู่ระหว่าง "สั่งซื้อถาดโชว์" กับอะไรบางอย่างจากเดือนมีนาคม

เครื่องมือจัดการโปรเจกต์ช่วยไม่ได้ เพราะมันสมมติว่างานมีจุดจบ แต่งานของร้านถูกขัดจังหวะตลอดเวลาและไม่มีวันสิ้นสุด สิ่งที่ขาดหายไปไม่ใช่การติดตาม แต่เป็นการเลือกทุกวัน

ดังนั้นหน้าจอแรกจึงไม่ใช่รายการทั้งหมดของคุณ แต่เป็นชั้นวางสั้นๆ ของสิ่งที่สมควรได้รับความสนใจ และท่าทางที่ตั้งใจเลือกสองสามอย่างเข้ามาในวันนี้